सबैको हिसाब किताब बुझाउने पालो आउदो रहेछ देख्दै छु

जसले नराम्रो गर्छ त्यस्को नराम्रोनै हुन्छ बस पर्ख अनी हेर !! संसारमा मान्छेको कानुन त छ नै त्यस बाहेक ब्रमान्डको आफ्नै कानुन छ जस्ले कसैलाई छोड्दैन !! अन्लाईन सामान किन्दा मलेशियाको कम्पनीले मलाइ ठगेको थियो उपयुक्त प्रमाण र ठाउँ को दुरीले गर्दा मैले केही कारवाइ गर्न सकिन हाsss होस् भनेर छोडिदिए आज तेही कम्पनी लाई कसैले नराम्रो सँग ठग्देको बिलौना फेसबुकमा देख्दै छु । साथीहरु संसार गोल गोल छ भन्थे हो रच !! सबैको हिसाब किताब बुझाउने पालो आउदो रहेछ आफ्नै आखाले देख्दै छु।

बुद्धले ज्ञान पाइसके पछी धेरै ठाउमा हिंडेर ज्ञान बाड्न थालनु भयो। तेही हिंड्ने क्रममा एउटा ढुङ्गामा ठेस लागेर एकदमनै रगत बग्यो रे तर उहाले त्यो ढुङ्गालाई हातमा उठाएर ढोग्नु भयो रे यो देखेर उहाको चेला आनन्दलाई खुब रिस उठेछ। गुरु हजुरलाई यस्तो खलखल रगत बग्ने गरेर चोट पुराउने ढुङ्गालाई नफालेर किन ढोग्नु भयो भनेर सोधेछन बुद्धले हाँस्दै भन्नु भएछ, मेरो एकदम पुरानो हिसाब किताब थियो आज पुरा भयो, मैले पुर्व जन्ममा यस्तै ढुङ्गाले कसैलाई चोट पुराएको थिए आज त्यो रिण चुक्ता भयो भनेर खुशी हुँदै बाटो लाग्नु भएछ।

यो सब लेख्नुको कारण कुनै उपदेश दिनु होइन आफु आँफै प्रती बफादार बन्नु हो। मलाई कहिले काही लाग्थ्यो अरुले नदेखे नथापाए जे गरे पनि हुन्छ तर बुद्धले भने जस्तै मानिस आफ्नै चित्तसँग डराउनु आवश्यक छ किनकी गलत दिशामा गएको चित्तनै हानी गर्दछ । ठीक दीशामा जाने चित्त त मित्र हुन्छ।

अध्यारो छ नेपालीको मन

मलाई आज लज्जा अनुभव भै राखेको छ किनकी म तेही देशको नागरिक हुँ जुन देशमा ४ बर्ष सम्म पनि एक पाना संबिधान बनेन। जानी सक्नु भयो होला हाम्रा नेताहरुले संबिधान बनाउन असफल भए। दुइ सय पचास बर्ष अगाडि पृथ्वी नारायण शाहले ठुलो राज्यको राजा हुने मोहले अथवा साना साना राज्य एकिकरण अथवा राज्य बिस्तारको बिचारले तरवारलेनै सयौ थरी छरिएका फुललाई एउटै मालामा गासेका थिए भने आज हाम्रा नेताहरु कुर्शीमै बसेर भए पनि हाम्रो नेपालीको एकता छिन्न भिन्न गर्ने प्रयास गरियो।

पृथ्वी नारायण शाह दुरदर्शि थिए । नेपालीले गुण सम्झेर आफु गरिब, अशिक्षित र खानै नपाए पनि राजसंस्थाको तेर्हौ पुस्ता सम्म जयजय कार गरे तर हाम्रा नेताहरु जस्लाइ बिस्वास गरेर चार बर्ष अगाडि आफ्नो गरिबि, उत्पिडन र अबिकासको हल गर्लान भनेर चुनेर पठायौ तिनैले आफ्नो निजि स्वार्थको लागि आफ्नो मात्रभुमि र जनताको छातिमा लात हान्न पनि पछि परेनन्।

हुन त म राजनिति जान्दिन र बुझ्दिन पनि । म साधारण महिला हु र केहि सिप, ज्ञान र अनुभव बटुल्न बिदेशि भुमिमा छु तर मलाइ आफ्नो परिवार् र काम कर्तब्यको बारेमा राम्रो जानकारि छ तर नेताजिहरु तपाइहरुलाइ आफ्नो कर्तब्य जानकारि छ?

आचार्य बिष्णु गुप्तले भनेका थिए जुन् देश र जनताको लागि राजाले अहित गर्छन त्यो देशको राजालाइ जनताले फाल्ने अधिकार छ र नेपाली जनताले फालि पनि सकेका छन् । जब कि २५० बर्ष पुरानो राजसस्थालाइ फाले भने नेताहरुले बिर्सनु हुदैन कि नेपालीको धैर्यको बाध फुट्यो भने कसै लाइ बाकि छोड्ने छैनन्।

अब नेताहरुले छातीमा हात राखेर अबका दिनमा आफ्नो स्वार्थ त्यागेर जनताको हितमा र नेपाल आमाको हितमा फैसला गर्नु पर्ने छ हुन त जनता लाइ कत्ति पनि बिस्वास् छैन। अब आउने चुनाबको घोषणा पनि जनताको आखामा छारो हाल्ने नै हो भनेर सोचेका छन।

हे नेता हो तिमिहरुले राम्रो काम् गर्यो भने नेपालीले तिमिहरुको छोरा नाति सम्म जय जय कार गर्नेछन्। यदि तिमिहरुले अझै पनि आफ्नो कर्तब्यबाट डगमगाएर आफ्नो स्वार्थ र कुर्शिको लागि लुछाचुड गर्यौ भने तिमिहरु को दस पुस्ता सम्म नेपाली जनताले थुक्ने छन्।
आज मेल्बर्नमा बाद्ल लागेर अध्यारो छ नेपालीको मन जस्तै~ आशा गरौ एक दिन अवस्य घाम लाग्ने छ ।~अस्तु

सम्बिधान सभाको चुनावमा सहभागी हुन उत्साह : चार बर्ष अगाडि भोट हालेको आज यहि दिन देख्न रहेछ>>
http://archanashrestha.blogspot.com.au/2008/04/blog-post.html

तमाङ सेलोमा नाचियो, चन्डी नाचमा कम्मर मरकाइयो

आज United Nepali in Melbourne र किरात festival मा सहभागी हुँदा मैले केही नयाँ अनुभव गरे। त्यहा मैले राइ, लिम्बु खोजिन, मैले तमाङ, नेवार वा गुरुङ खोजिन न त बाहुन वा छेत्री। त्यो आवस्यक्ता मलाई महशुश भएन किनकी ति सबै नेपाली थिए।तमाङ सेलोमा नाचियो, चन्डी नाचमा कम्मर मरकाइयो।मलाई त्यो राइको वा तमाङको मात्र लागेन किनकी मैले जन्मे देखिनै सुन्दै र नाच्दै आएको गीत र नाच थियो जसलाई सदैब नेपाली गरौब भनेर बुझियो।यो नै हो बषौ देखी नेपाली समाजमा रहेको आपसी सद्भभाव। हामी अर्थिक रुपमा गरीब थियौ तर सामाजिक सद्भभाव र भाईचाराका लागि संसारकै धनी। के अब यो सद्भभाव एही रुपमा रहला? के हामीले नेपाली समाजको सबै भन्दा ठुलो धन गुमाउदै त छैनौ? नेपालमा अहिले जुन खालका कृया र प्रतिकृया हरु भईराखेका छन त्यसले पक्कै पनि बिदेसमा बस्ने सपूर्ण नेपालीहरुलाई चिन्तित बनाएको हुनु पर्छ। हामी आशा गरौ एस्तो नहोस् र Adrian Pradhan को गीत जस्तो "जसो गर, जे भन, जहाँ सुकै लैजाउ मलाई यो मन त मेरो नेपाली हो" भनी रहन पाइयोस।- Atma Rijal Nepali

संसारकै सबैभन्दा होचा व्यक्ति चन्द्रबहादुर डाँगीलाई भब्य स्वागत

संसारकै सबैभन्दा होचा व्यक्ति चन्द्रबहादुर डाँगीको अष्ट्रेलियामा भब्य स्वागत भै राखेको छ। उनिलाई ल्याउने, घुमाउने, बसाउने प्रबन्ध नोभा एफ.एमले गरेको हो।भोली डागीलाई उनकै साइजको केक उनैलाई ओपेरा बार सिड्नीमा दिदै छन। डाँगी बाजेले कहाँ बाट मेरो जुम्लिया आयो भनेर तर्सने त होइनन हा हा तर उनीले अष्ट्रेलियामा धेरै रमाइलो गरी राखेका छन् ।

अष्ट्रेलियाको सबै जसो मिडियामा उनी छाएका छ। रेडियो टि.भी र पत्रपत्रीकामा उनलाई देख्न सकिन्छ र सिड्नीमा हुनेहरुले उनिलाई भेट्न् पनि सक्ने छन। सिड्नीमा हरेक दिन कहाँ कहाँ भेट्न सकिन्छ भनेर नोभा एफ.एमले भन्ने गरेको छ ।

हाम्रो नेपालको नाम पनि उनको नाम संगै आइ राखेको छ र नेपाल र नेपालीलाई कसरि टुक्राउने भनेर नेपालमा जाल्झेल हुदै गर्दा उनले नेपाली टोपी नछोडेर उत्तीकै गौरब बढाई राखेका छन् ।

Its a Dangi Fever !!!

pic source: NovaFM sydney

अष्ट्रेलियामा नेपालीहरुको जता ततै प्रोग्राम कता जानी कता नजानी

अष्ट्रेलियामा आजकाल बाढीनै आएको छ। तपाईं छक्क पर्दै तात्तो न छारो केको यहाँ बाढी आउनु नि सेती नदीमा पो आएर बिजोग छ भन्नु होला। मेरो आसय हो कार्यक्रमको बाढी।

गएको अप्रिल महिनामा मात्रै मैले मेल्बर्नमा चार वटा कार्यक्रम हेर्ने मौका पाए। नेपथ्य कन्सर्ट, नेपाल नाच्छ सुदिन पोख्रेल, दिनबन्धु पोख्रेलको भागवत गीता र ध्यान सिबिर।अझै उदय र मनिलाको प्रोग्राम र मिस यू फ्लिमलाई त जानी जानी नै मिस गरेको हो। जान त जहाँ नि मन लाग्छ नि तर बाबा सबै ठाउँमा कसरी जान सक्नु नि।गत आइतबार मात्रै एकैदिनमा मेल्बर्नमा तीन वटा प्रोग्राम थियो। बुद्ध जयन्ती, फुट्बल र साहित्य संगीत जमघट ।

हप्तामा दुई दिन बिदा हुन्छ शनिबार ढिला सम्म सुतेर जानी आईतवार चाँही सोमबारको चिन्ता गर्दा गर्दै जानी।

लुगा धोइदिने, घर सफा गर्दिने ठुलदिदी यहाँ पाइन्न क्यारे। सधैं सिक लीभ(sick leave) लिन नि नमिल्नी गर आँफै गर नगर आँफै सडेर बस हो। :))

अब यो माथिको प्रोग्राम बाहेक मिनी प्रोग्राम त अझै छदै छ जस्तै जन्म दिनको पार्टी, न्वारनको पार्टी, भात खुवाको पार्टी, बच्चा झरना (baby shower) को पार्टी, विवाहको पार्टी, घर गर्मीको (house warming )पार्टी। बाफरे बाफ नेपालमा हराउनैआटेको चलन पनि यहाँ अर्कै माध्यम बाट बिउतितै छ। विवाहको कार्डमा no box gift please रे त्यस्को अर्थ पैसा ल्याउनु भनेको त हो नि ही..ही...न ल्याउने मान्छेले बक्स भरी पैसानै ल्याइदिन्थे कि अथवा बक्स भित्र अती आवश्यक चिज बिज पो ल्याइदिन्थे कि? ;)

नेपालमा जन्म, बर्तबन्ध, विवाह जस्ता कर्मकान्डमा हुने गरेका कतीपय फोस्रा आडमबर र चलनहरु हामी बिदेश आउँदा पनि टप्क्क टिपेर ल्याएका छौ। जसरी नेपालमा पहिले हुने खानेले देखावटी गरे र पछी तेहीनै चलन हुन पुग्यो त्यसरीनै देखावटी, ठुलो तामाझामले भबिस्यमा बिदेशमा बस्ने नेपालीलाई मर्का पर्न सक्छ।

लौ लौ अब ज्ञानीहरुको माझ के ज्ञान बाडौ, कुन चाँही प्रोग्राममा तपाईं जानी कुनमा नजाने जिम्मा तपाईंलाई नै छोड्दै म चाँही भात पकाउन हिडे!!

ब्लगरको फेसबुकमा झुन्डिनु होस https://www.facebook.com/Archanablogs

धारणा शक्ती

हिजो यु-टिउबमा घोत्लिदै थिए कता कताबाट एउटा लिन्क क्लिक भयो। अत्भुत चमत्कारी
बाबाजिको परेछ। ईन्डिया तिरका बाबाजि कोही कोही यस्तो गेट अप हुन्छन् कि कहिले काही What the hell!! भनेर टक्क आँखा रोकिन्छ नै, जो पनि बोधित्वप्राप्त गरेको भन्छन। उ बेला न्याए  नपाए गोर्खा जानु, विद्द्या हराए काशी जानु भन्थे। अहिले  साथी हराए फेसबूक जानु, बोधित्व नपाए ईन्डिया जानु भन्ने बेला आइसक्यो।  यो बोधित्व नाप्ने यन्त्र नभएर नि, अरुले तपाईं भनोस नभनोस आँफै आँफै घोषणा गर्दै हिंडेको देखिन्छ। यि यु-टिउबवाला चमत्कारी बाबा पनि उनैका अनुसार पूर्ण रुपमा बोधित्व प्राप्त गरेका रचन र धारणा शक्तीको बारेमा प्रवचन दिदै थिए । म अज्ञानीलाई के रहेछ त्यो जस्तो लागेर एक्छिन सुन्नै पर्ने जस्तो लाग्यो र हेर्दै गए।  

धारणा शक्ती यस्तो हो रे कि हामी जे सोच्छौ त्यो पुरा हुन्छ राम्रो होस् या नराम्रो ।

कती बेला भगवानले तथास्तु भन्छन् था हुदैन रे  राम्रो सोचेको बेला तथास्तु भने त ठिकै छ तर नराम्रो सोचेको बेला तथास्तु पाइयो भने त परेन फसाद!! चमत्कारी बाबाको कुरा चमत्कारी नै लाग्यो। सहि जस्तो नै लाग्यो positive thinking  भनेर धेरैले जीवनमा लागु पनि गरी राखेका छन्।

मलाई यो कुरा किन पनि हेरी राखेको थिए भने म पनि तेस्तै नै सोच्दै थिए। मेरो दिमाखमा एउटा ठुलो प्लान फुरेको थियो र मेरो हरेक योजनाको पहिलो स्रोता श्रीमानजी हुन।

जहिले प्लान गर्दा नि म नराम्रो कुरा पट्टी कहिले सोच्दिन खाली राम्रो कुरा हेरेर मात्र गर्छु र मेरा श्रीमानले यस्तो पनि हुन सक्छ है भनेर त्यो बाट हुने नकारात्मक कुराको पनि दिब्यज्ञान दिने गर्छन् तर जुन कुरा म गर्छु भनेर आट्छु त्यो कुरा नगरि हुँदैन चाहे त्यो सफल होस् या नहोस् त्यो काममा पुरा पुरा मन लगाएर गर्न मन लाग्छ र त्यस्तो बानीले गर्दा धेरै दु:ख पनि पाएको छु। कत्ती काम सफल पनि भएको छ र कत्ती असफल पनि भएको छ।

अष्ट्रेलिया आए पछी ठुलो आउटसोर्सिङ कम्पनी खोल्ने प्लान थियो र सोही अनुरुप २ बर्ष अगाडि कम्पनी खोलियो र काम पनि टन्नै आएको थियो तर अष्ट्रेलियान पार्ट्नरको बदमाशिले छ महिना पछी बन्द गर्नु पर्‍यो र त्यो समयको बेफाईदा भर्पाइ गर्न मलाई करिब  छ महिना लाग्यो तर आज आएर ढक्क छाती फुलेर आउछ मैले कोशीश नगरेको भए मलाई जिन्दगी भर पछुतो हुन्थ्यो तर त्यो समयमा सिकेका कुरा जिन्दगी भर काम लाग्ने छ । फेरी सफलता र असफलता त जिन्दगीको पाटो नै हो।

एउटा भनाइ नै छ नि Nobody can go back and start a new beginning, but anyone can start today and make a new ending....

नारित्व दिवस

मेल्बर्न, अष्ट्रेलियाकि ओपल कन्सल्टेन्सीमा काम गर्ने बिजया बुढाथोकीलाई आफु कामको सिलसिलामा कुनै पुरुष भन्दा कम लाग्दैन। उनी पुरुष जतिकै मिहेनत, उत्साह र समर्पित भएर काम गर्छिन। २१ औ सताब्दीमा नेपालबाट अष्ट्रेलियामा आउने हरेक नारीले होस्तेमा हैसे गर्दै अष्ट्रेलियाको बिभिन्न शहरमा काम गरी राखेका छन् जहाँ प्रधानमन्त्री नै महिला छिन् र जहाँ महिला अथवा पुरुषको लागि भनेर काम छुटाइएको हुँदैन ।

जब मैले २००३ मा वेब डेभलपरको रुपमा नेपालमा काम गर्ने अवसर पाए तेती बेला सार्है थोरै महिला सुचना प्रबिधी क्षेत्रमा काम गर्थे। म काम गर्ने ठाउँमा म एक जना मात्र केटी थिए अरु क्षेत्रमा काम गर्ने मेरा साथीहरुले तलाई केटा नै केटा भएको ठाउँमा लाज लाग्दैन भनेर जिस्काउथे, मैले पनि केटा हेर्न जाने हो र दिमाख लगाएर काम गर्न जाने हो भनेर हासो हासो मै भन्थे तर जब म २००८ साल अष्ट्रेलियामा आए प्रोग्राम एनालिस्टको रुपमा इन्स्ट्रा कर्पोरेसन भन्ने आइटी कम्पनीमा काम गर्ने थाले त्यहाँ पनि डेभलप्मेन्ट डिपार्टमेन्टमा म एक जना मात्रै केटी थिए र मलाई लाग्थ्यो मानव शरीर यस्तो शरीर हो दिनमा केही समय बाहेक अरु समय लिङ्गको आधारमा चिनी रहनु पर्दैन र नौ बर्षको मेरो प्रोफेस्नल जिबनमा नारीनै भएकोले आफ्नो कामको क्षेत्रमा कुनै समस्या भोग्न परेन ।

सिड्नीमा एकाउन्टेन्ट र फेसन ब्लगर रुपमा कार्यरित रोमु श्रेष्ठ भन्छिन बर्षौ देखि समाजले बाधेर राखेको साङ्लो छिनाउने समय आएको छ र त्यो महिला आँफैले आँट गरेर यो जन्जिरलाई हटाएर अगाडि बढि आफ्नो शक्ती, सुन्दरता र सहभागिता देखाउनु पर्छ। उनी भन्छिन जीवन पूर्ण छैन तर आजका नारीले आफु के कुरामा सक्षम छु भन्ने बुझेर अगाडि बढ्नु पर्छ। उनीले केही दिन अगाडि एउटा लेख पढेकी थिइन जसमा महिला राम्रो स्रोता, राम्रो लिडर, समस्या समाधक र एक भन्दा बढी काम गर्न सक्ने हुनाले देशको अर्थतन्त्र कार्यालयमा पुरुष भन्दा महिलाले राम्रो सँग म्यानेजरको पद सम्हालेका उदाहरण पढिन ।

मेल्बर्नकी उशा कार्की धमला किन्डर गार्डनमा पढाउछिन र उनीको जीवनको मन्त्र नै “यो संसारमा सबै कुरा गर्न सम्भब छ” हो। आफ्नो परिवार, साथी भाई र आफ्नो भित्री इक्ष्याले केही गरौ भन्ने भावनालेनै आफुले अहिले सम्म चाहेको कुरा पुगेको र आफ्नो जीवन सफल भएको ठान्छिन। उनिको बिचारमा नेपाल पुरुष प्रधान देश भए पनि हरेक घर महिलाले चलाएका हुन्छन् उनीहरुलाई पढेर अथवा परेर सबै कुरा थाहा भै राखेको हुन्छ। उनिहरुले घर जसरी राम्रो सँग चलाएका छन् त्यसै गरेर कुनै कार्यालय पनि चलाऊन सक्छिन त्यसको लागि नारी आँफै जागरुक हुन जरुरी छ भन्छिन।

त्यस्तै अनामिका राई द रोयल मेल्बर्न हस्पिटलकी प्लस्टिक एन्ड ट्राउमा नर्स हुन।
उनिको काममा महिला तथा पुरुष दुबै बराबर नर्स छन्। सबैले दिएको काम समान रुपले गर्नु पर्ने

बताउछिन्। उनी भन्छिन जीवन सुन्दर छ र आफु सँग जे छ त्यहीमा रमाउन सक्नु पर्छ र महिलाको जीवन घर र काममा सन्तुलित राख्न सकियो भने जीवन पूर्ण र सुखमय हुन्छ। उनी १८ बर्षको हुँदा अष्ट्रेलिया आएकी थिईन र अहिले एउटा बच्चाको आमा हुनाले आमाको जिम्मेवारी छोरा छोरी पढाउने, सक्षम मात्र नबनाउने नभै आफ्नो संक्रिती, धर्म, सस्कार पनि आउदो पिढीलाई सिकाउनु हो भन्छिन । अष्ट्रेलियामा भएका धेरै जसो नारीको नेपाल मै फर्केर केही गर्ने योजना हुन्छ र उनी पनि यो बाट टाढा छैनिन् र उनी असाहय र अनाथ बाल बालिकाको लागि प्रत्क्ष्य अथवा अप्रत्क्ष्य रुपमा केही गर्न चाहन्छिन।

आज नारी दिवस सदा झै सुर्य पुर्वबाट उदाउने छ र पश्चिममा अस्ताउने छ। चरा चुरुङी सदाझै चिर्बिर गर्दै बिहान खाना खोज्न जाने छन र साझमा आफ्नो गूड्मा फर्कने छन् त्यस्तै गरेर संसारमा भएका सबै नारी उठ्ने छन् अरु दिन जस्तै दैनिकी गर्ने छन् । कत्तीलाई त नारी दिवस भनेर था’ पनि हुने छैन। दिवस मनाउनेलाई अर्को दिवस हुनेछ । विश्वको सबै देशमा केही महिला जम्मा हुने छन् , चिया पानी खानेछन, केही पुरस्कार बाढ्ने छन् र भाषण गर्नेछन् र यो दिन पनि सकिने छ ।

नारी भएकोमा मलाई न हर्ष छ न त बिष्मात नै। बाबुआमाले जन्माइदिए आफु जन्मियो । अहिलेको सन्दर्भमा आफु कुन लिङ्ग लिएर जन्मे भन्दा पनि आफु कसरी सबै जना सँग मिलेर अगाडि बढ्ने र आफ्नो जीवन कसरी सफल बनाउने भनेर सोच्नु पर्छ जस्तो लाग्छ। समाज निर्माणको लागि नारी पुरुष दुबै अती आवश्यक छ र दुबैले एक अर्का बाट पाठ सिक्न जरुरी छ। नारीले पुरुष बाट आट, बल, स्वाभिमान, आत्मविश्वाश र पुरुषले नारीबाट दया, माया, सहनशिल्ता सिक्नु पर्ने छ। हिन्दू धर्म अनुसार जब शिवजि शुन्यबाट उत्पत्ती भए उनी शिव-शक्ती अर्थात पुरुष र महिला दुबै रुपमा प्रकट भएका थिए तर सृस्‍टि चलाऊनको हेतु शिव र शक्ती दुबैलाई छुटाउनु परेको थियो । यसबाट पनि प्रस्ट हुन्छ कि हामी मानवमा नारी र पुरुष दुबै तत्व हुन जरुरी छ । हामी सृस्‍टि चलाऊन लिङ्ग छुट्टीएका हौ तर हामी हरेक समय हाम्रो लिङ्ग पहिचानले सृस्‍टिनै उथुल पुथुलको अवस्थामा पुगेका छ।

तामिलनाडु, भारतका आध्यात्मिक गुरु सदगुरुले भनेका थिए पुरुषले नारीबाट अली कती मात्र करुणा सिकेको भए यो संसारमा पहिलो विश्व युद्ध र दोस्रो विश्व युद्ध हुने थिएन अथवा नारीहरु हरेक देशमा प्रमुख नेता भएको भए हरेक देशले हात हतियार जम्मा गर्नु को साटो मानब कल्याण सोच्थे होलान। विश्वमा बढ्दै गएको अशान्ती, स्वार्थ, युद्ध, एकअर्का प्रतीको घिर्णाको अवस्थामा माया,करुणा र एक अर्का बिच सदभाव हुन एकदम जरुरी छ जुन नारी तत्व हुन आजको बिशेष दिनमा नारी दिवस भन्दा पनि नारित्व दिवस भन्न रुचाउछु जुन तत्व हरेक मानब जातीमा हुन जरुरी छ ।

आदियोगी शिव - योगीहरुका प्रथम गुरु

शिव जि बडा बिन्दास देवता हुन । उनी साच्चै हुन या जे के रोलिन्ङले लेखेको ह्यारी पोर्टर जस्ता पात्र हुन त्यो त शिवजि देख्नेलाई नै था होला तर जे भए नि मलाई चाँही इन्टेरेस्टिङ नै लाग्छ ।

शिवजीका बारेमा केही था नभए पनि हाम्रा युवाहरु माझ बिशेष कारणले पपुलर छन् तर योगिक कल्चर अनुसार पहिलो योगी आदी योगी गुरु हुन । योगा र ध्यान बिषयमा उनको बिशेष महत्व छ।

शिव महापुराण अनुसार जब शिव जि शुन्य ॐ बाट प्रकट भए उनी प्राणी कल्याणको लागि सिधै पृथ्वीतिर हानिए अरु देवता र दानब चाँही स्वर्ग लोक तिर र पातल तिर लागे भने शिव जि कैलाशमै सतीदेबी र केही आउरे बाउरेका साथ मोज गर्दै बसे।

कहिले काही सोच्छु अहिले त माउन्ट कैलाशमा यस्तो जाडो थियो भने त्यो बेला कती जाडो थियो होला त्यही माथि नाङै भुतुङै कती जाडो भो होला तर योगा, ध्यान र बेफिक्री नाच्ने हुनाले उनले जाडो पचाएको हुन सक्छ।

शिवजि मन पर्नुको अर्को कारण पनि छ । त्यो हो पत्नी प्रेम उनी सती देवीलाई असाध्यै प्रेम गर्थे र उनको मृत्‍यु पछी सतीको शरीर बोकेर सारा ब्रमान्ड घुमे अहिले कहाँ त्यस्तो हुन्छ र मर्न नपाउदै who is next ; ) ? पछी सती देबीलेनै अर्को जन्म पार्वतीको रुपमा लिए पछी फेरी पार्वतीलाई विवाह गरे।

शिवको पहिलो योगा शिश्य पार्वती थिइन। उनले बडो माया पुर्वक सुन्दर तरिकाले योग सुत्रहरु सिकाएका थिए र पछी पार्वतीको बिशेष अनुरोधमा सम्पूर्ण मानव हितका लागि भनेर पहिलो योगा क्लास केदारनाथ
नजिकै कान्ती सरोबरमा सप्त ॠषिहरुले लिएका थिए।

तिनै सप्त ॠषिहरुलेनै योग ज्ञान अरु मानब समक्ष पुराए। तेही योगानै अहिले विश्वभर पपुलर छ। अष्ट्रेलियामा पनि टोल टोलमा योगा सेन्टर देखिन्छ तर हाम्रो महादेबलाई केही क्रेडिट छैन । who is mHadeeva भन्छ्न बाबै।

जब महादेब आए उनी सम्पूर्ण प्राणी जगतका लागि आए तर पछी उनलाई हिन्दू धर्मको बिल्ला लगाइदिएर सिमित पारीयो जब कि उनले पत्ता लगाएको योगा ध्यान विश्व भरी अपनाइन्छ।

आज महाशिव रात्री शिवजिको मन पर्ने दिन र पार्वती सँग विवाह भएको दिन। शिवरात्री तत्वानुसन्धानको मार्ग , ज्ञानको प्रारम्भ र बोधको साक्षात्कार को रात हो । हामीमा रहेको शिवत्व जागृत गर्ने रहस्य बुझ्ने र बुझाउने रात को रुपमा पनि लिन सकिन्छ ! अन्धकारमा अर्थात् रातमा अरु चिज वस्तुको अस्तित्वको ज्ञान नभए पनि आफु भने रहेको ज्ञान हुन्छ !अन्धकारमा आफु परेको ज्ञान भए पछी उज्यालो खोज्ने प्रयास हुन्छ !शिवरात्रि ले प्रयासस्वरूप बोध को साक्षात्कार गराउने प्रेरणा समेत दिने गर्छ!

आजको एक दिन भए नि जनावर खुशी सुखी बाँच्न पावोस भनेर यो दिन मासु माछा नखानु भन्छन तर मो.मो , KFC त खुलेकै छन हामी सुखी खुशी भए जनावर को के मतलब? :(

मेरो बिचारमा शिव यदी महान बेक्ती हुन भने सबैको लागि हुन र सबैले मान्न पाउनु पर्छ मेरो भन्नुको अर्थ पशुपतीनाथ हो त्यहाँ हरेक प्राणी जाती पस्न पाउनु पर्छ। हुन त शिव मन्दिर मन्दिर चाहरेर पाइने होइन , आफैभित्र शिव समाधि लिएर बसेको शिवत्व लाई जागृत गरे पुग्छ तर पनि एउटा धर्म को आधारमा रोक टोक कती लाज मर्दो छ म बयान गर्न सक्दिन। जब मानिस जन्मिन्छ उसले कुनै धर्म लिएर जमेको हुँदैन तर उसको परिवार समाजले धर्मको ट्याटु लाइदिन्छन यही आधारमा रोक टोक गर्छौ भने हामी कती सम्म मुर्ख रहेछौ आँफै बिचार गरौ।

एक जना बोधित्व प्राप्त गरेका गुरुले भनेका थिए मन्दिर भनेको पूजा गर्न, भगवानलाई अनेक रङले पोत्न, लद्दु कोचाउन, पैसा चढाउन होइन त्यहाँ गएर ध्यान बस्न आफ्नो दिन भरको काम गर्नु अगाडि बिहान शुद्दमनले आफुलाई मनन गर्नु हो भनेका थिए ।

Om Namoha Shivaya

Om Peace

- some points reference from Dhananjay Shiwakoti

नराम्रो काम गरे सबैले गाली गर्छन्, राम्रो काम गरे सबैले माया गर्छन्

मेरा अष्ट्रेलियन साथीहरुले खासै भ्यालेन्टाइन डे मनाएनन्, it’s a American Culture भन्दा रैछन् तर अरु देशको त कुरै नगरौ , नेपालमा त उधुम नै भै गो। सबै दिवस मनाउनै पर्ने अझ प्रेम दिवस त छोड्ने कुरै भएन ;) तपाईंहरुले मेरो ब्लग पहिलादेखी हेर्नु भएको भए मेरा बितेका प्रेम दिवसको बारेमा अवश्य पढ्नु भो होला। तर यसपालीको प्रेम दिवस मलाई बिशेष प्रकारले मनाउन मन थियो र आफु संगै अरुले पनि सहयोग गर्छन् कि भन्ने आशले नेपाल मेल्बर्न अन्तर्गत भ्यालेन्टाइन बिशेष कार्यक्रम आयोजना गरे र तेही अनुरुप केही नगद जम्मा गरे। हाम्रो भ्यालेन्टाइन डे नेपालमा दिल शोभा श्रेष्ठले खोलेको आमा घरका बुढा बुढी तथा अनाथहरुको सँग wireless valentine day मनाउने बिचार गरियो।

दिल शोभा श्रेष्ठ सुन्दर नारीहरु मध्य सुन्दर ह्र्दय भएकी नारी हुन। जब उनी ३८ बर्ष कि थिइन् उनको श्रीमानले छोरा नपाएको निउमाअत्यन्त निर्मम्ता पूर्वक घरबाट निकाली दिएको र आफ्नै छोरीको बिहागर्न जम्मा पारेको पैसाले उनीको श्रीमानले अर्को बिहा गरे। केही दिनको रुना धुना पछी उनीले यस्तो निर्णय गरिन जस्ले गर्दा आफ्नो छोरा छोरी तथा परिवारबाट निस्कासित बुढा बुढी तथा अनाथहरुको साहारा बनिन ।

दिल शोभालाई कुनै समयमा लाग्थ्यो, मानिसको जिन्दगीमा बुढेशकालको साहरा कि छोराछोरी हुन्छ कि लोग्ने हुन्छ तर उनीको जीवनमा न छोरा थियो न त लोग्ने नै थियो तर उनलाई अन्त्यमा जिन्दगीले पाठ पढाएर छोड्यो कि बुढेशकालको साहारा कुनै नातागोता भन्दा पनि निस्वार्थ सेवाको भावना हो।

तेही निस्वार्थ सेवाले गर्दा मलाई उनी सार्है मन पर्छ। हाम्रो सुन्दर जीवन हासी खुशी रमाउन र अरुलाई सहयोग गर्न पाएका हौ तर कहिले काही मानिस को स्वार्थ ले यसरी आँखा छोपी दिन्छ कि अर्काको छाती माथि लात हान्न पनि पछी पर्दैनौ तर दिल शोभाले बलियो छाती बनाएर लडेरनै आफ्नो बहादुरी प्रस्तुत गरेकी छिन् ।


तिनै दिल शोभालाई भेट्न तथा उनीको घरमा रहेका आमा बुवा तथा अनाथ केटा केटी भेट्ने प्लान 14th

February दिउसो २ बजे थियो।
जानु एक दिन अगाडि हाम्रोतर्फबाट एक जोडी बुज्रुकलाई अगाडि लगाइ हर्लिक्स र बिस्कुट लगिदिने थियो तर दिल सोभाको सल्लाह अनुसार अहिले उनीहरुको आवश्यता भनेको बिहानको हात मुख जोडनु रहेछ । ३२ जना आमाहरु, ५ जना बुवाहरु र ४८ जना अनाथ बच्चाहरुलाई बिहान बेलुकाको खाना धौ धौ परेको कुरा सुने पछी हामी ले हाम्रो सामानमा परिवर्तन गरेका थियौ खाद्य सामान र केही नगद लिएर हाम्रो टोली १२ बजेनै पुग्यो ।

नेपालमा २ बज्दा यहाँ ७ बजी रहेको थिए तर त्यो दिन बिहान देखी नै मलाई एक किसिम को आनन्द अनुभव भैरहेको थियो जुन यहाँ म ब्यक्त गर्न सक्दिन।

त्यहाँ पुगेर सबैजना बुढा बुढीलाई हाम्रो टोलीले भेट्यो र धेरै केटाकेटी स्कुल गएको हुनाले केही केटाकेटी मात्रै

भेटियो र सबै सामान दिल सोभालाई जिम्मा लगाएर फर्कियो र त्यहाँ पुग्दा हाम्रो टोलीले एक किसिमको आनन्दको महसुस गर्‍यो, । बुढा बुढीले सहयोग गर्ने सबै लाई धेरै धेरै आशिस रे।

हुन त यि सब कुरा मलाई लेख्न मन थिएन तर तपाईं हरु लाई पनि केही प्रेरणा मिल्छ कि भनेर राखिकी हुँ।

सम्पन्नताको भुत

परिवारलाइ छोरा छोरी बिदेशमा छ भनेर फर्शी जत्रो नाक गर्दै ठिक्क छ,
नेताहरुलाई बिदेशबाट टन्न रेमिट्यान्स आएकै छ भनेर कुर्शी लुछाचुड गर्दै ठीक्क छ,
मान्छेको इज्जत, मान, मर्यादा घरको तला अनुसार मापन हुन्छ,
मान्छेको खुशी, सुख कती जग्गा जमिनको परीधि छ त्यस्मा मापन हुन्छ,
मान्छेको धन बिबाह्, बर्तबन्ध,पार्टीमा कती खर्च गर्‍यो भनेर मापन हुन्छ,
मान्छेको सुन्दरता कती महँगो लुगा लायो र कती गहना लगायो भनेर मापन हुन्छ, त्यस्तो देशका हामी!!


मलाई कहिलेकाही सोचेर अजिब लाग्छ हाम्रो समाज कता तिर गै राखेको छ? किन यती बिग्न हामी देखावटी गर्न लागेम नै था छैन ।

मेरो एक जना अष्ट्रेलियन साथी नेपालको दुर्गम ठाउमा कामको लागि गएकि थि र फर्कने बेलामा काठमाडौंको नेवार परिवारको बिहा देखेर तेरो देशमा मान्छेलाई लन्च/डिनर गर्ने पैसा छैन कोही कोही चाँही १ केजीको सुन लगाएर अलिशान भब्य पार्टी गर्दा रैछन भनी ।

हाम्रो समाजमा राम्रो मान्छे पनि नभएका होइनन् । ति राम्रो ह्र्दय भएका मान्छेलाई कोटी कोटी नमस्कार छ । प्रक्रितीले पनि दिएको नै हो। बिदेशीहरुको नेपाल जाने सपना हुन्छ । सुर्य पनि दिन दिनै उदाएकै छ, चन्द्रमा पनि हरेक पुर्णिमामा झल मल भएकै छ । कसैले आफ्नो रङ फेरेका छैनन् ।
किन यो औधी अचाक्ली सम्पन्नताको भुत चढेको नै मैले बुझेको छैन ।

मेरो पनि नेपाल चाडै फर्कने मनस्थिती भएकोले मेरो आमालाई घर चलाउन कती खर्च लाग्छ आमा भनेर सोध्छु। आमाले मिनिमम २५०००-३५००० रे । मेरो त झन्डै सातो गएको । मेरो आमा भन्नु हुन्छ महङ्गीले आकाश छोएको छ । त सानो हुँदा तेरो बाउको ५००० तलबले छ जनाको परिवार पालेर पनि मैले अली अली जम्मा गर्ने सक्थे अहिले त २०,००० पनि केही न केही भन्नु हुन्छ।

यस्तो चरम महङ्गीमा पनि ॠण काटेर भए नि देखावटी गर्न छोड्दैनौ । संसारलाई था’ कि हामी विश्वकै गरीब देश मध्य ३२ औ स्थानमा पर्छौ यस्तो अवस्थामा नचाहिने ढाचा बनको भालुले मखमली जुत्ता लाए जस्तै हो।

My story doesn't stop here I must say it starts from here..

म एकदम स्वतन्त्र मनको मान्छे अबका दिनमा कि त मन फुकाएर लेख्ने छु कि त बन्द नै गर्ने छु | लेख्न्छुनै भनेर लेख्न सक्दिन। साच्चै भन्नु पर्दा जब लेख्न आउथ्यो तब लेख्न बस्थे तर यि दिनहरुमा आएको छैन ।

अहिले लाई चुपचाप

बस्ननै ठीक लागेको छ !!

I am silent at the moment. Hopefully I will be back soon..

Till then. Stay happy and healthy.. don't think about past or future.. LIVE in each moment..

Love archana

Melbourne Stands Up for Nepal

WE ARE NOT IN NEPAL, BUT WE STILL CARE ABOUT NEPAL'S FUTURE ; WE ARE HERE, BECAUSE WE CARE

The three month deadline set by the CA ends in August 2011. While they’re running out of time, they’re not running out of work. More than 90% of what they set out to do has still NOT been achieved. Even worse, completing the peace process and writing the constitution seems to be (increasingly!) going down on their priority list. This is not acceptable!

So let's get together to demand for accountability of our senior politicians and lawmakers, starting with delivery of what’s immediately expected of them - completion of the peace and the constitution drafting process. Essentially, that they DO the work entrusted to them.

They need to set their differences aside and for once put the country’s interests first. Clearly, the pressure needs to continue from all corners, including the street. Join us in sending the message: we’re watching you closely... beware!

join us on facebook : http://www.facebook.com/event.php?eid=111428838952559

our flag is more than just cloth and ink

I believe our flag is more than just cloth and ink.
It is a universally recognized symbol that stands for liberty, and freedom.
It is the history of our nation,
and it's marked by the blood of those who died defending it.

John Thune

जुन जोडीको फोटोको विश्वमा चर्चा छ

क्यानाडा भ्यान्कोभरमा हकी म्याच भयो । खेलमा हार र जितकोकुरालाई लिएर ठुलो हुलदङ्गा भयो। खेलका पक्ष बिपक्ष बिच ठुलो तनाब भएर सडकमा टोड फोड भए अस्रु ग्यासनै छोड्नु पर्‍यो र हुललाई तहलाउन पुलिसले कत्तीलाई लछार पछार समेत गर्नु पर्‍यो । भोली पल्ट सबै पत्रिकामा हुलदङ्गाका ठुला ठुला न्युज छापिए तर यो हुलदङ्गालाईनै मात गर्ने गरेर एउटा फोटो पत्रिकामा छपियो जुन ईन्टरनेट र सोसल मिडियामा भाईरलको रुपमा गएर तहल्कानै मच्चायो।

त्यो फोटो थियो त्यस्तो तनाब बिच पनि एक जोडी बिच सडकमा बेफिक्री सुतेर किस गर्नु। त्यो फोटो देखेर मान्छेले आफ्नै आफ्नै अड्कल काटे, कसैले हिट हुन यस्तो गरेको भने कसैले यो साचो हुन सक्दैन भने तर खास कुरा के हो त्यो त फोटोमा भएको जोडीले नै भन्न सक्थे। भोली पल्ट यसरी जताततै पत्रिका, ईन्टरनेटमा आफ्नो फोटो देखेर ति जोडी एकदम चकित परेछन् र त्यो फोटो यती हिट भयो कि उनीहरुले मिडियामा आएर के भएको थियो भन्नै पर्ने भयो।

केटा अष्ट्रेलियाका Scott Jones थिए भने केटी क्यानाडाकि Alex Thomas थिइन्। उनीहरुको प्रेम भएको केही महिना भएको रहेछ र उनीहरु पनि गेम हेर्न गएका रहेछन् । फर्कदा बाटोमा हुलदङ्गा भए पछी केटी बाटो मै लडिछन र केटाले साहनुभुति दिन मायाले किस गरेका रहेछन । त्यो केबल १-२ सेकेन्डको मोमेन्ट रहेछ तर क्यामरा म्यानले(Rich Lam) झ्याप्पै कैद गरेछन्।

Scott Jones र Alex Thomas टि.भीमा इन्टरभिउ दिदै अर्को फोटोमा केटी लडेको

जुन कैद गरेको फोटोले त्यहाँ भएको ठुलो तनाबको समाचारलाईनै ओझेल पारी दियो। यो फोटो देखेर धेरैले माया गर्नु पर्छ झगडा होइन, मायाको माझ झगडा फिक्का छ भने । केटा अष्ट्रेलियन हो भन्ने था' पाएर अष्ट्रेलियाले नि ठुला ठुला अक्षरमा अष्ट्रेलियन मायालु हुन्छन भनेर छाप्यो।

त्यो फोटोले गर्दा ति जोडी यती हिट भए कि बिस्वभरका पत्रकारको फोनको ओइरो लागेको छ रे , फेसबुकमा पनि चिन्नु न जान्नु मान्छेहरुले साथीको लागि अनुरोध पठाएका पठाइ छन् रे।

MAKE LOVE NOT WAR beautiful song by jonh lennon

Scott Jones and Alex Thomas video can be seen here>>

वाहु!! मेरो ड्रिमल्यान्ड

यसपाली राजेश हमाल र करिस्माको फिल्म "यो मायाले लौन के गर्‍यो" ओस्कारमा छानिएछ ।
यती राम्रो बिषय बस्तु, यस्तो टेक्नोलोजी प्रयोग गरेको देखेर हलिवूडबाट केही मान्छे आउँदैछन् रे सिक्न।

हलिवूडकै कुरा गर्दा मेरो धेरै साथीहरु अमेरिकाको हवाइमा घुम्न जादै छन खै भिजिट अमेरिका २०११ रैछ ।
नेपालमा खुब प्रचार गरेको गरै छन्। आखिर तिनीहरुको देशमा घुम्न गै दिने नेपालीहरु नम्बर १ देश पर्छ नि ।

घुम्नेकै कुरा गर्दा नेपालीहरु इजिप्ट पनि त खुब जान्छन नि तर त्यहाँ त खुब बन्द हडताल हुन्छ रे, कस्तो होला है बन्द भनेको नेपालिलाइ कहिले भोग्नु परेको भए पो? त्यसैले नेपालीलाई अली सेफ छैन भनेर नेपाली सरकारले सतर्क गरी सकेको छ।

सतर्ककै कुरा गर्दा यसपाली हामीले धेरै भन्दा धेरै पानी प्रयोग गर्नु पर्ने छ किन कि पानीको मुहानमा यती धेरै पानी जम्मा भएछ कि ओभर फ्लो हुने डरले प्रत्येक घरले ३० हजार लिटर बढी फ्रीमा चलाऊन पाउने भएका छन्।

चलाऊनेकै कुरा गर्दा पूर्व मेची देखी पश्चिम महाकाली सम्म अप्टिकल फाइबर ओछायाएकोले इन्टरनेट अत्यन्त छिटो भएकोले नेपालको यस्तो भुपेरिबेस्टिक देशमा त जमिन मुनी अप्टिकल फाइबर छ भने अष्ट्रेलियामा पनि पुरै अष्ट्रेलियामा कसरी छिटो ईन्टरनेट चलाऊन सकिन्छ भनेर त्यताबाट केही प्राबिधिकहरु प्रबिधी हेर्न आउने भएका छन्।

आउनेकै कुरा गर्दा नेपालमा मास्टर्श सम्म पढाई फ्री र विश्वब्यापी मान्यता भएकोले यूरोप तिरका विधार्थीको ताती छ ।अस्ती एकजना लण्डनको केटीको ब्लग हेरेको उसको सपना भनेकोनै नेपाल गएर पढ्नु रहेछ, तीन चोटि भिसा अप्लाई गर्दा नि पाएकी रैनछीन् । बिचरीले यसपाली पनि कोशीस गर्ने छु भनेर लेखेकी छिन् ।

लेख्नेकै कुरा गर्दा हाम्रो बुद्धी सागरले लेखेको कर्णाली ब्लुज विश्वभरका पाठकले एकै चोटि पढे, खै त्यो जे के रोलिङ भन्ने ले पनि ह्यारी पोर्टरको अर्को भाग कर्णाली ब्लुज जस्तै बनाउने प्रेरणा लिएकी छिन् रे।

लिनेकै कुरा गर्दा नर्बेले हाम्रो देशबाट ६० बिलियन उधारो लिएको थियो रे खै तिर्ने खोजी गर्दैन। अस्ती एउटा जापानिजले नेपालको खुब तारिफ गर्दै थियो त्यहाँ भुइचालो आउँदा नेपालले टन्नै सहयोग गरेको रहेछ।

सहयोगकै कुरा गर्दा नेपालको शिक्षादर १००% छ तर साउथ कोरियाको महिला शिक्षादर ९७.३% भएकोले सबै महिला शिक्षित भए परिवार हुन्छ र परिवार शिक्षित भए देश् बलियो हुन्छ भनेर शिक्षादर १००% बनाउन नेपालबाट ३ बिलिएन पाएछन्।

पाउनेकै कुरा गर्दा आजकाल टि.भीमा बच्चा पाउ पाउ भनेर खुब बिज्ञापन आउछ। नेपालको जन संख्या कम भएकोले बढाउन आईमाईलाई एक बर्ष तलबी बिदा र १० लाख उपहार नि पाउने भएका छन तर ह्या बुढेसकालमा सरकारले पाली हाल्छ किन बच्चा सच्चा पाएर किन टेन्सन लिनु भनेर तेती वास्ता गरेका छैनन्।

वास्ता कै कुरा गर्दा दुबइ, कतार, साउदी अरब, मलेसिया, सिङापुरबाट लेबर कामको लागि आउनेले पनि श्रीमती र छोरा छोरी ल्याउन पाउने भएका छन। हाम्रो देशले काम मात्रै गराउने होइन कामदारको परिवारको नि कती वास्ता गर्छ भन्ने उदाहरण हो यो । नेपालको यस्तो नयाँ नियमले गर्दा ति देशका परिवारजनमा धेरै खुशि ल्याएछ।

खुशी कै कुरा गर्दा यि माथिका कुरा सोच्दा पनि कती मन खुशी हुन्छ, आन्दित हुन्छ, प्रफुल्ल हुन्छ,रोमन्चित हुन्छ ।
हामी कती तेस्रो देशको नागरिक हुने, कती बि.बि.सी र सिएनएनमा बन्द हड्ताल र गरीबिको डकुमेन्ट्री हेर्ने, कती आफ्नो देशको लागि हात फैलाउने त्यसैले हामी विश्वको जुन कुनामा भए पनि आफ्नो देशको लागि केही गरौ। जस्तो तरिकाले सहयोग गर्न सकिन्छ तेही गरौ।

I like to see a man proud of the place in which he lives. I like to see a man live so that his place will be proud of him. ~Abraham Lincoln

क्षमा गर अनी बिर्स – forgive & forget : story

नाइ आज मलाई केही गर्न मन छैन।
मेरो बोयफ्रेन्डले पिन्क सर्टको टाक खोल्दिन लाग्दा रोक्दै भन्छु।
एक हप्ता पछी यो भमराले फुल देख्न पाएको छैन हेर्न दिन्नौ।
अह!! आज मलाई केही कुरामा मुड छैन, म मुख ठुस्स पार्दै भन्छु।
ल अधेरी, अब भनिदिउ यो तिम्रो मुहारमा सनलाइट ल्याउन मैले के गर्नु पर्‍यो त दिच्च हाँस्दै सोध्छन ।
केही न केही मेरो जवाफ सधैंको जस्तो।
ए!! सुन त एउटा कुरा तिम्रो हुनेवाला सासुले तिमीलाई धेरै धेरै माया रे है आज बिहान मैले फोन गरेको थिए।
आज आमाको मुख हेर्ने दिन तिमीले हेर्यो त ?
ह्~या यस्तो कुरा नगर, मलाई यस्तो कुरामा विश्वाश छैन तिमी लाई था छ त म कस्तो छु भन्दै सन्केर मेरो बोयफ्रेन्डको काखबाट टाउको उठाएर फिजिएको कपाल सम्हाल्दै उठ्न खोज्छु।
त्यतिकैमा मेरो कपाल तान्दै एउटा रसियन आएर हाम्रो होटेलमा बसेको एक हप्ता भयो । मलाई भन्दै थियो तपाईंकि प्रेमिकालाई एक चोटि म भएको ठाउँमा पठाइ दिनु म्यानेजर साहेब। १०४ न को कोठामा बस्छ। त्यो मान्छेमा केही न केही छ।
तिमीले एक चोटि भेट्नै पर्छ।
मलाई अच्चम लाग्यो र हाँस्दै भने के हो तिमी यस्तो चरित्रहिन हौला भनेर मैले सोचेको पनि थिइन मलाई अब एक्लै होटेलको कोठामा पठाउने ।

मेरो विश्वाश गर न!! त्यो मान्छेले तिमीलाई एक्लै भेट्न चाहन्छ। अहिले सम्म त तिमिले मेरो कुरा कहिले पनि मानेकि छैनौ। मेरो लागि भए पनि पहिलो र अन्तिम चोटि मानी देउ ।

ल ठीक छ आज म तिम्रो लागि जान्छु । अब तिमी चाहन्छौ भने म बेश्या पनि बन्छु अनी भेट्ने मान्छेको नाम त होला नि? मुसु मुसु हाँस्दै सोध्छु ।
छ नि फिडोर गोर्ब्याचेब।
तिमी अहिलेनै गई हाल न फेरी ५ बजे त्यस्को चेकआउट छ ।
ल ल के सारो आतुरी हो आफ्नो गर्लफ्रेन्डलाई कलगर्ल बनाउन हाँस्दै स्कुटरको हेल्मेट उठाउदै आँखा सन्काउछु।

न्यूरोडबाट स्कुटर स्टार्ट गरेर म होटल हायात तिर बत्तिन्छु किन होला, के होला, म त्यो मान्छे लाई किन भेट्न जादै छु । दिमाखमा केही आइडिया थिएन। बाटोमा यस्तो जाम थियो कि चाबेल निर सडकमा एक इन्च पनि कतै सार्ने ठाउँ थिएन मलाई पनि मेरो जीवन यस्तै ठाउँमा आएर अड्किए जस्तो लाग्थ्यो । आफ्नो भन्नु एउटै आमा पनि आफ्नो होइनन् जस्तो लाग्थ्यो । सानै देखी आफु होस्टल बस्नु परेको र आमा कहिले पनि भेट्न नआएको कुराले मननै अमिलो भएर आउथ्यो । कहिलेकाही साथीको आमाले मेरोघरमा पुराइ दिनु हुन्थ्यो तर आमा उनिको बोयफ्रेन्डसँग र कामसँग यति बिजी हुन्थिन कि मलाई यो आमा शब्दसँग घिर्णा लाग्न थाल्यो । अब अहिले आएर आमाले लामो समय सम्म रहेको उनिको बोयफ्रेन्डसँग बिहे गर्ने निर्णयले त मलाई उनीको मुख पनि हेर्न मन थिएन । बरु म नजन्मेको भए हुन्थ्यो, बुवाले पनि सानैमा छोडेर जान पर्ने। मलाई संसारमा सबै भन्दा मन नपर्ने शब्दनै आमा थियो।

टि टि ट् पछाडि बाट ठुलो ट्रकको हर्न बज्छ । ए बाटो त खुली सकेछ म त कस्तो हुस्सु केही सोचे पछी सोचेको सोचै हुने। जाम धेरै खुलेछ म सरासर जोरपाटी हुँदै हायात होटेल पुग्छु र रिसेप्सनमा सोधेर फिडोर को ढोका ढक्ढकाउन पुग्छु।
अग्लो, मोटो र लामो दारी भएको मान्छेले ढोका खोल्दै अङ्रेजीमा तपाईं म्यानेजरको मुटुको ढुक ढुकी? आउनुस् भित्र मलाई था’ थियो तपाईं आउनु हुन्छ भन्ने अली विस्वस्त साथ् हास्दै फिडोरले भने मेरो नेपालको बसाइ एकदम राम्रो भयो। यो होटेलको म्यानेजरले धेरै सहयोग गर्नु भयो। तपाईंको बारेमा उहाले धेरै कुरा गर्नु हुन्थ्यो र मैलेनै तपाईंलाई भेट्ने इक्षा गरेको थिए। तपाईंलाई केही आपती त छैन। मैले पनि अनि कन्फीउज् पाराले अह् छैन् छैन भने।

ल यहा बस्नुस् सेतो कपडामा बस्न लगाए र ल अब आखा चिम्म गर्न गर्नुस् ।के भै राखेको थियो केही था थिएन तर भलादमी जस्तो देखिने फिडोरले भनेको मान्न म तयार थिए।
उनले आँखाले देखे जस्तै गरी मेरो र आमाको हरेक क्षण सबै भने जुन् कुरा मेरो बोयफ्रेन्डलाइ पनि था थिएन।
फिडोरले भने तिम्रो दिमाख धेरै कुरा रहेछ र मनमा धेरै पिडा पनि रहेछ।
हो यो सत्य हो मैले टाउको हल्लाउदै भने।
तिमी यो पिडा बाट मुक्ती पाउन सक्छौ उनी भन्छन।
साच्चै कसरी म सोध्छु?
उनले फेरी आँखा चिम्म गर्न लगाउछन र भन्छन अब तिमी यो पिडाबाट मुक्त हुन सक्छौ तर मैले भनेको मान्नु पर्छ।

मैले हुन्छ मान्छु भने।सुन आमा तिमी भन्दा ठुलो मान्छे तिमी जतीनै आमाको बारेमा नराम्रो सोच्छौ त्यतीनै तिमीलाई पिडा हुन्छ तिमी जिन्दगी भर कहिले पनि सुखी र खुशी हुन सक्दिनौ। म तिमी लाई २ वटा कुरा भन्छु त्यस्ले नै तिम्रो पिडा हटाउछ त्यो हो forgive and forget अर्थात क्षमा गर अनी बिर्स । फिडोरले तेती भने पछी मलाई के हुन्छ के हुन्छ म त्यहाँ अब एक सेकेन्ड पनि बस्न सक्दिन धन्यवाद भनेर म उनको मुख पनि नहेरी घर तिर फर्कन्छु।

बाटोमा फेरी जाम थियो मेरो छाती भत् भत् पोलेको थियो आमाले दु:ख गरेर मलाई नपढाएको भए म आज कसरी अफिसमा काम गर्ने हुन्थे र आमाको जागिरनै तेस्तै थियो नि बाहिर गई राख्न पर्ने सधैं स्कुलमा भेट्न पनि त आउन पाउनु हुन्थेन नि , फेरी म होस्टलमा बस्ने, बुवा बिहा गरेको २ बर्षमै बितेकोले आमा लाई पनि त एउटा साथी चाहिन्थ्यो नि फेरी म पनि त अब हुर्के अबको २ बर्षमा बिहा गर्छु त्यसपछी त आमा झनै एक्लै हुनु हुन्छ । उहालाई कस्ले हेर्छ ? अब म प्रतीको जिम्मेवार सकिएर बिहा गर्छु भन्दा के बिग्रियो त?

मलाई अब अर्कै किसिमको पिडा हुन्छ । मैले आमालाई क्षमा दिने होइन मलाई यतिका बर्ष सम्म मेरो लागि गरेकोमा धन्यबाट दिनु थियो । मैले आमाको कार्य लाई बिर्सने होइन आमाले मेरो लागि कती गर्नु भयो भनेर सधैं सम्झनु थियो ।

म कती सम्म स्वार्थी थिए भने आमाले २२ बर्ष सम्म मेरो लागि गर्नु भयो आज म कमाउने छु आज आमाको मुख हेर्ने दिनमा एउटा मिठाइको बट्टा समेत लगेर दिने कोशीस गरिन । धन्य ति आमा जसले अहिले सम्म सहिन!!


यि कुरा सोच्दा सोध्दै गौशाला को कपडा पसल अगाडि निलो कुर्था झुन्डाएको देख्छु । अली अली जाम छिचोल्दै कपडा पसलको आगनमा स्कुटर ल्यान्ड गर्छु । निलो कलर मेरो आमालाई मन पर्छ भन्दै मैले कुर्था किन्छु अनी सँगै जोडीएको मिठाइ पसलबाट मिठाइ पनि किन्छु । ए ल झन्डै बिर्सेंको साउजी सोना पाप्री पनि दिनुस् त मेरो आमालाई एकदम पर्छ । आफ्नो आमा प्रती हक जमाउदै सार्है प्रफुल्ल मुद्रामा माग्दै थिए हो बैनी मेरो आमा लाई पनि मन पर्थ्यो गएको साल बित्नु भयो तपाईं राम्रो सँग खुवाउनुस् भनेर साउजीले सोना पाप्रीको बट्टा दिदै भने ।

मिठाइ पसल बाट बाहिर निस्के बाटो अझै जाम नै थियो । पशुपती जाने बाटो तिर हेरे । सानी सानीले फूल प्रशाद बेची रहेकी रहेछिन । उनको सानो पसल अगाडि गए र बहिनी मलाई राम्रो राम्रो फुल को गुच्छा बनाएर देउ न । दिदी फुल मात्रै त महँगो पर्छ नि सानी नानी भन्दै थि । जती परे पनि परोस तिमी सँग भएका सबै भन्दा राम्रो राम्रो फुल छानेर गुच्छा बनाएर देउ मैले भने। कुन कुन कलरको हाल्दिउ दिदी ? सबै कलर जस्ले जिवनमा खुशी ल्याउछ । आज मेरो जीवन र खुशी दिने भगवानलाइ चढाउनु छ…

बिदेश जान नक्कली दुलही

"Marriages are made in heaven अर्थात विवाह स्वर्गमा बनाइएको हुन्छ" यो भनाइ लाई नेपालीले गोल खुवाइ दिएका छन्। तातीका ताती बिदेशजानलाई भर्खर जुङ्गाको रेखी पनि नबसेकाहरु विवाहित भएको देखेर कस्तो अटुट प्रेम रहेछ भनेर भिसा दिने मान्छे नि जिल पर्दा हुन। अझै जिल्ल त बिदेश आएको केही बर्षमानै डिभोर्श गरेको देखेर पर्दा हुन।

एउटा भिसामा अर्को फ्री उपहार पाउने हुनाले नेपालका केहि कन्सल्टेन्सीले यस्तो जुक्ती लगाएर बिहावारी पनि गर्दिने लमी काम गर्छन् । धेरै नक्कली दुलाहा दुलाही बन्न सफल पनि भए बिदेश पनि आए तर अहिले आएर बिदेशीहरु चुप लागेर बसेका छैनन् । अहिले अष्ट्रेलियामा साचिकै पढ्न आउने तथा साचिकै विवाह भएकोलाई पनि धेरै प्रमाण बुझाउनु पर्ने अवस्था छ। बिद्यार्थी भिसामा पनि एकदम कडाइ गरिएको छ भने विद्यार्थीले अष्ट्रेलियामानै विवाह गरे पनि आफ्नो पार्टनरलाई डिपेन्डेन्टमा राख्न एकदम गार्हो छ ।

तेस्तै गरेर वेलायत सरकारले २१ अप्रिलदेखि लागू गर्न लागेको नयाँ नियमले करिब १५ हजार विद्यार्थी र तिनका १० हजार ‘डिपेन्डेन्ट’ प्रभावित हुने भएका छन्। नयाँ नियमले विद्यार्थी तथा तिनका ‘डिपेन्डेन्ट’लाई काम गर्न रोक लगाउनेछ। बेलायतको चर्को महगो शहरमा काम नगरि पढ्न नेपाली को लागि बडा कष्टकर हुनेछ। बेलायतमा झन नक्कली विवाह गरेर जानेहरुलाई त दातमा नराम्रो सँग ढुङ्गा लाग्ने छ न आफ्नो बुढी भनेर सँगै दु:ख बाढ्न पाउने छन न त काम गर्न पाउने छन्।

तेस्तै गरेर अमेरिकामा पनि ग्रीन कार्ड को लागि आफु भन्दा दोब्बर तेब्बर उमेरकालाई नि बिहा गरेर सुनिन्छ।
अब यो नक्कली बिहा गरेनी फेरी सक्कली डिवोर्सको ट्याग त जिन्दगी भर बस्छ नै । हाम्रो समाजको सात जन्म सम्म तिम्रै हुन पाउ भन्ने उखान त गोल खाडी नै खाने छ।

नक्कली बिहाले गर्दा साच्चै बिहा गर्दा धेरै समस्या पनि भोगेको बिदेशमा देख्न सुन्न सकिन्छ। हुन त नेपालीहरुको पनि आफ्नै बाध्यता र परिस्थितीले गर्दा यस्तो गरेको हुन सक्छ तर नक्कली काम गर्दा भबिस्यमा आइ पर्ने सक्कली दु:ख पनि मनन गर्न जरुरी छ।

related to this post>>

रमाइलो भेट भूमिका सँग

सात बर्ष पछी भेटेको साथीको फेसबुकमा एक्कासी बच्चा सँगको फोटो देख्दा त छक्कै परे नि। भूमिका हाम्रो नजरमा पढन्तेमा गनिन्थिन। हामी चाँही अर्काको नोट सार्ने, पसलमा चिया खाएर गफिने, मेरो त कुरै छाडौ न लब गरेरनै कलेज सकेको थिए। बिहानै उठेर कलेज जानु, मैती देवी मन्दिर वरिपरि घुम्नु, दाँया बाँया कोही नदेखे एक दुई चुम्मा दन्काउनु, त्यो मेरो कलेजको दिन चर्या थियो।

हाम्रो कलेजको खैरो प्यान्ट थियो एक दिन त भूमिकाले मिकिम माउसको कार्टुन भएको स्टिकर घुडामा टासेर आइन मलाई किन हो किन उनको यो नयाँ फेसन देखेर भित्र मनमा लाग्यो, भूमिका पछी गएर ठुलै मान्छे बन्ने छिन । उनको आफ्नै स्ट्याल थियो, कोही सँग बोल्न नडराउने खाल्को बानी थियो। जुन कुरा अहिले उनको ब्लग र भिडियो ब्लगमा प्रस्टै देखिन्छ। सरहरु संग पनि फ्याट् फुट्ट् सोधि हाल्ने तर बिपरित मलाइ त नेटवोर्किङको बिषयमा पाकशिक्षा पढाए नि बाल मतलब थिएन। :)

कलेजका दिन पछी भेट भएन तर फेसबूकको कृपाले अहिले यस्तो मौका मिल्यो। भूमिकाको प्रस्ताब थियो नेपालको बारेमा संयुक्त ब्लग गरौ भन्ने। अब नेपालभन्ना साथ बत्ती छैन , पानी छैन, पेट्रोल छैन, महङाइ छ, राजनीति अस्तिरता आदी इत्यादी कुरा आउछन जुन कुरा मलाई पट्टकै लेख्न मन थिएन। अब माया पिरतीका कुरा लेखौ भने ह्~या के लेख्नु अब यौन शिक्षाको बारेमा लेखौ भने पढ्नेलाई शिघ्र स्कलन र ओर्गयाजमको समस्या होला अथवा मेरो ब्लगनै पोर्न ब्लग भन्ठानेर जे पायो तेही कमेन्ट फ्याक्लान। फेरी म त्यस्तो प्रोफेस्नल ब्लगर पनि त होइन, इच्छाधारी ब्लगर को के ठेगाना । :)

त्यसैले मैले भूमिकालाई म नेपालको बारेमा केही लेख्छु भने पनि नेपाली नेताको पारा झै लेख्छु लेख्छु भन्दा भन्दै लेख्न केही फुरेको थिएन। त्यस्को लागि यही बाट माफ माग्छु।

क्रमस...यो भागको बाकि छिटटै लेख्नेछु

भूमिका को ब्लग यहाँ पढ्नु होला...उनी अङ्रेजीमा लेख्छिन।

ex-gf ले सोध्लिन नि के काम गर्छ भनी..

it goes with jhalak man gandraba style hai..

आमैले सोध्लिन नि के काम गर्छ छोरो भनी
काम सजिलै छ भन्दिए!!

बाबैले सोध्लान नि के काम गर्छ स्वाठ भनी
काम सिक्दै छ भन्दिए!!

दाईले सोध्लान नि के काम गर्छ लठ्ठु भनी
काम गार्हो छ भन्दिए!!


भाईले सोध्ला नि के गर्नु हुन्छ दा भनी
खर्च कम गर भन्दिए!!

बहिनीले सोध्ली नि के काम गर्नु हुन्छ दादा भनी
तिहारको हिसाब गरी राख भन्दिए!!

साथीभाइले सोध्लान नि के काम गर्छ यार भनी
बिदेश नआउ यार भन्दिए!!


प्रियाले सोध्लिन नि काम गर्छ उ भनी
दुई- चार बर्ष कुर भन्दिए!!

एक्स्-प्रियाले सोध्लिन नि के काम गर्छ भनी
एकदम मोज छ तिमीले मिस ग-र्यो भन्दिए!!

छिमेकीले सोध्लान नि बाबु के काम गर्छ भनी
बैंकमा म्यानेजर छ भन्दिए!!

बिदेशमा पढ्न गएको !!
कहिले cleaning कहिले kitchen hand गरेको!!
कहिले university कहिले housekeeping गरेको!! दु:ख के हो राम्रै सँग बुझेको!!
पढि लेखी ज्ञानी गुनी भै आमा तिमीलाई भेटन आउछु भनी सोचेको!!

लोला: हान्नेलाई मस्ती खानेलाई सास्ती

नहान है बाटोमा नचिनेको मान्छेलाई आफु आफु मात्र खेल । बिहान देखी बुवाआमाले भाई र भाईका साथीहरुलाई भन्दै हुनु हुन्थ्यो केटाहरु के मान्थे आँखा झिम्मिक के गरेका थियौ, आफु आफु खेल्दा खेल्दै प्वाकै एउटा केटीको टाउकोमा नै हानेछन्। त्यस पछी ति केटी पनि कम रहिनछिन् हातमा अटेको ढुङ्गा लिएर झ्याम्मै घरको झ्यालमा हानिन घरको झ्यालको सिसा झ्याम्मै। तेती मात्रै होइन उनले बाउ, बाजे, जिजु बाजे सबैलाई सराप्न भ्याइन । तह नलागेका बिग्रेका छाउडाहरु रे । लोला पिडितको गालिले कान भरिए पछी बुवा र आमाको गाली त बोनस छदै थियो।

एकछिन अघी सम्मको रमाइलो बातावरण शान्त हुन्छ। होलीको रमाइलो तेतिकै न्यास्रो हुन्छ। भाईहरुले अब जिन्दगी बाटोमा नचिनेकोलाई हान्ने छैनन तर यदा कदा यो कुरा सम्झेर हामी खुब हास्छौ। सराप लाग्ने भए हामी मरी सकिन्थ्यो भनेर।


अब गल्ती कस्को भन्ने बाउ आमाले त नहान नै भन्छन जोसमा होस हराए पछी केटाकेटी बाटोमा हिंड्नेलाई प्वाक्क अझ कोही कोही त होलीमा लोलाले नहाने फुलले हान्ने त भन्छन?

वास्तवमा रङहरु मलाई असाध्य मन पर्ने भए पनि होली पटक्कै मन पर्दैन कारण हो लोला। होली आउनु १ हप्ता देखी लोला का सुम्ला खाएका नमिठा अनुभव छन्। कस्लाई गाली गर्ने वर पर कोही देखीने भए पो कौसी र झ्यालबाट हानेर लुके पछी कसलाई गाली गर्नु।

अब अहिले लोला हान्नेलाई पुलिस ले पक्डने रे, लोला नहान्न माइकिङ गरेका छन् रे । अब काठमाडौंको सबै ठाउँमा पुलिस पुराएर कहाँ सक्नु बरु त्यो लोला बेलुन बेच्नेलाईनै कारबाही किन गर्दैनन ? पसलमा चाँही खुल्लम खुल्ला बेच्न दिए पछी केटा केटी हरु किन्छन हान्छन।